Nienke’s Column – Blauw bloed

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

De dames zijn in discussie. Koningsdag nadert en dat brengt nogal wat te weeg bij ze. Een beetje opscheppen is onze krulstaarten niet vreemd. “Wij hebben echt blauw bloed’, hoor ik mijn witjes snoeven. “Maar ik ben een echte prinses!”, kaatst onze IJslander terug. Echt kleine meisjesgedrag. Wilden wij dames vroeger niet allemaal een prinsesje zijn?

Nou hebben ze nog gelijk ook. Door de aderen van mijn viervoeters stroomt meer blauw bloed dan door dat van mij. Laten we even teruggaan naar de naoorlogse jaren. Veel hondenrassen moesten na de oorlog weer opnieuw ‘opgebouwd’ worden. Zo ook de Samojeed. In Engeland begon men in die tijd een ander, meer showy type te fokken, maar in Nederland wilde men de oude werklijn terugfokken. Men ging op zoek naar mensen die nog Samojeden van het oude type hadden en wilden helpen het ras en type te behouden. En zo belandde men bij prinses Wilhelmina, die met het Noorse teefje Ibur Stella twee nestjes fokte onder de naam “Van het Aardhuis”. Een deel van deze hondjes bleef in Nederland, maar er verhuisden ook twee naar Noorwegen, die daar weer gebruikt werden in een fokprogramma. Zodoende heeft niet alleen de door ons gefokte Binne blauw bloed, maar staat onze Zweedse Malle zelfs nog een paar stapjes dichter bij ons koninklijk huis.

Ondanks kwam ik erachter dat Ibur Stella niet alleen twee nestjes gekregen heeft van Samojedenman Bertil, maar dat ze ook een kortstondige romance gehad moet hebben met de hond van de tuinman van Het Loo. Ik kwam er toevallig achter, omdat één van mijn collega’s foto’s had van de hond die ze in haar jeugd thuis hadden. Een zwart-witte halfsamojeed, gekocht bij de tuinman van Het Loo. Koninklijke kinderen die later tevoorschijn komen, het gebeurt ook in de hondenwereld, het zorgt alleen voor minder ophef en het komt niet in de bladen.

Dus ja, mijn witjes hebben wel degelijk gelijk, ze hebben blauw bloed.

Maar waarom denkt mijn IJslandertje dan dat ze een prinsesje is? Wie weet stamt ze nog wel af van de hond van een stoere Noormanhoofdman, Wie zal het zeggen? Feit is dat ze gewoon geboren is in Pieterburen. Maar niet zomaar in Pieterburen, nee, madam is geboren bij de Koningin van Pieterburen! Voor iedereen die denkt dat we de zeehondenkoningin Lenie bedoelen; nee, we bedoelen daarmee Pension ‘De Koningin van Pieterburen’ en zijn bewoners. Het pension waar je ontbijt met taartjes kan krijgen, geserveerd door de koningin zelf. Waar de badjassen koninklijke mantels zijn en waar je het diner verkleed als prins of prinses kan nuttigen. En als dat je komaf is, is het geen wonder dat je zeker weet dat je als prinses geboren bent (qua vachtkleur zelfs een oranjeprinses) en dat je vindt dat die witjes hooguit je hofdames zijn. Kan best zijn dat ze blauw bloed hebben, maar dat is ook gebruikelijk voor hofdames. En oranjeprinsesjes, moeten evenals witte honden met blauw bloed, met alle egards behandeld worden.

Dus waar sta ik in dit verhaal? Dat lijkt me logisch. Ik ben de butler, gezelschapsdame, koninklijke kok, chauffeur, privé-verpleegster en huishoudster. Ik open deuren, kriebel buikjes, rijdt de dames naar ‘hun’ bossen en stranden, verwen ze met lekkers, houd hun agenda bij en zorg dat hun paleis er toonbaar uitziet voor als de dames bezoek ontvangen. (Werkelijk, hier komt volgens mij vaker bezoek wat voor de honden komt dan voor mij.) Ik sta volledig in dienst van de prinsesjes. Maar ik heb dan ook geen blauw bloed. Geen druppel. Ik zal eens kijken of de dames zich van hun troon willen verheffen. “Kom op! Dan gaan we in de Blauwe Koets de (ei)landgoederen inspecteren.”

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!