Nienke’s Column – Een kerstverhaal

Het is een paar dagen voor kerst. Ik heb het hele huis versierd, maar kan niet in de stemming komen. De (hondvriendelijke) kerstboom doet me niets en zelfs het ophangen van de guirlande met de nieuwe houten ijsbeertjes bracht nog geen kerstgevoel. Dan eerst maar even op visite bij mijn moeder, die al jaren op de verpleegafdeling van het verzorgingstehuis woont. Als we haar bezoeken nemen we altijd 1 of 2 honden mee. Hoewel mijn moeder vroeger bang voor honden was, is ze in de loop der jaren erg op onze honden gesteld geraakt. Ze is niet de enige. De meeste bewoners van de afdeling zijn gek op onze honden. Het breekt de lange dag een beetje en ze denken terug aan de honden die ze vroeger gehad hebben. Een bezoekje van een hond kan vaak meer doen dan wat voor therapie ook. We hebben onze vaste klanten, we weten precies wie we blij kunnen maken met een bezoekje. De honden voelen ook goed aan bij wie ze voorzichtig moeten zijn en bij wie ze juist tegen de rolstoel op mogen staan om een kus te geven.

Ik neem zoals meestal tegenwoordig Binne mee. Laat ik Binne thuis dan moet ik eerst wat spullen van mij in veiligheid brengen omdat onze jonge onderzoeker nog wel eens haar tanden erin zet, dus is het handiger om haar mee te nemen. Na een bezoekje aan mijn moeder gaan we naar Binne haar fans in de gezamenlijke huiskamer. In het halletje van de huiskamer zit meneer S. Meneer S. komt altijd een beetje nors over, wat de reden is dat ik hem normaal maar een beetje met rust  laat en niet met de honden naar hem toe ga. Maar nu zit hij in het midden van de kleine hal en moet ik met Binne vlak langs zijn rolstoel lopen. Ik zeg Binne voorzichtig te zijn, maar ze heeft andere plannen. Ze springt met haar voorpootjes op de leuning van de rolstoel. Ze lacht haar samojedenlach en steekt haar snuit in het oor van meneer S. om hem een uitgebreide hondenkus te geven. Meneer kijkt me aan en even ben ik bang dat hij boos is. Maar dan breekt de zon door en verschijnt een grote lach op zijn gezicht. Hij aait Binne, pakt mijn hand, kijkt me aan en blijft maar lachen. Binne heeft er weer een vriend bij.

Daarna gaan we nog even naar de vaste fans in de huiskamer. Vier vrouwen die zoals altijd allemaal op hun eigen manier blij zijn met Binnes bezoek. Binne krijgt een paar overgebleven pepernoten en dan gaan we naar huis. In mijn hoofd borrelt spontaan een kerstliedje naar boven. Niets beter voor je kerstgevoel dan mensen blij maken. Laat maar komen die kerst. Voor ons zal hij zoals altijd wit zijn…

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!