Nienke’s Column – Horen en luisteren

Mijn moeder vertelde altijd dat mijn oudste broer op uitzonderlijk jonge leeftijd praten kon. Dat was ook geen wonder. Mijn vader was in die tijd, net als mijn man nu, zeeman, wat betekende dat mijn moeder het grootste gedeelte van het jaar alleen was met mijn broer. Geen computer, facebook, skype, televisie of zelfs maar telefoon. Mijn moeder praatte dus de hele dag tegen haar zoon. Geen wonder dat hij al snel terug ging praten.

Eigenlijk is het bij honden net zo, al kunnen ze niet praten. Ik ben ervan overtuigd dat hoe meer je tegen ze praat, hoe meer ze begrijpen. Natuurlijk praten we bewust tegen onze honden. We geven ze commando’s en vragen ze dingen te doen. Maar hoeveel praten we onbewust tegen onze honden? Iemand met een druk gezin en veel mensen om zich heen zal misschien minder de behoefte hebben om tegen de hond te praten, maar als je zoals ik verreweg de meeste tijd met je honden doorbrengt, klets je toch heel wat af.

Commando’s moeten duidelijk zijn, hebben we altijd geleerd. “Zit! Blijf! Af!”, duidelijker kan je niet zijn. Maar het is grappig dat je soms niet eens zelf door hebt, hoe je door herhaling van minder duidelijke ‘commando’s’, ook heel veel voor elkaar krijgt.

Ik besef dat op een dag als ik een halsband op hondhoogte houd en zeg: “Spring maar in je riem.” Een stom ‘commando’, want het is geen riem maar een halsband en de honden springen er niet in, maar steken hun kop erdoor. Maar ze begrijpen het, staan braaf in de rij tot ze allemaal hun kop door hun slip-met-stop-bandje gestoken hebben. Thuis komen na een wandeling in de regen? “Even schudden..” en met een beetje mazzel doen ze het ook alle drie. Een poot geven, een kus, een high-five, het zijn op het laatst geen commando’s meer, maar een soort achteloos gestelde vragen, die moeiteloos beantwoord worden.  Pas als je erover na gaat denken, besef je dat je misschien vaak zegt dat je hond niet zo goed luistert, maar hij hoort je wel degelijk. Alleen is het te gewoon geworden.

En vaak hoeven we onze stem niet eens te gebruiken en reageren ze enkel op geluid.  Hoe vaak ik niet verzucht heb dat ik het geluid van een koelkastdeur, het piepende kastdeurtje waar de koekjes achter liggen of het geluid van een plastic zakje op ga nemen en af ga spelen in het bos… Het knakken van het steeltje van een banaan levert ook onmiddellijk drie attente honden op. Bij het afsluiten van de computer, het dichtklikken van het telefoonhoesje, of de stekker van de sfeerverlichting uit het stopcontact halen, staan ze ’s avonds al bijna bij de voordeur voor het laatste rondje om.

Op het moment dat ik dit schrijf, klinkt uit de hoek van de kamer het geluid van scheurend karton. Karton wat tegen de muur staat, om het achterliggend behang tegen de tanden van konijn Duster te beschermen. Karton scheuren mag ook niet, Duster moet leren dat ze de muurbedekking met rust laat. Maar ik hoef niets meer te zeggen. Mette weet wat scheurend karton betekent. Ze loopt naar de hoek van de kamer en drijft Duster van daaruit haar kooi in. Ik hoef hem alleen maar dicht te doen.

Luisteren kunnen onze viervoeters uitstekend. Het enige wat onze honden nog niet doen is begrijpelijk antwoord geven. Hoewel? Toen ik vorige week net in bed lag, liet één van de honden een luide scheet. Als één van de honden wat laat waaien hoor ik het meestal niet, dus deze viel echt op. “Wie deed dat?” vraag ik de dames. Het blijft drie tellen stil. Dan laat Binne een keiharde boer. Een verstaanbaar antwoord is soms niet belangrijk. Het is de timing die het hem doet. Een kwartier later lag ik nog te schudden van de lach. Wie de dader was weet ik nog steeds niet…