Nienke’s Column – Kwijt

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Als ik dit schrijf is het een jaar geleden dat ze rustig ingeslapen is. Oma Bamse, onze stammoeder. Nooit een hond gehad die rustiger was dan zij. In vergelijking met onze eerste Samojeed Fellow, was ze zelfs zo rustig dat ik haar meerdere malen heb laten onderzoeken op hartproblemen, omdat ik het niet vertrouwde.  Maar Bamse bleek gewoon van nature de rust zelve en zou uiteindelijk 15,5 jaar oud worden.  Ze was van het werkende type, maar ze wist het zelf niet. Voor de kar of step staan vond ze verschrikkelijk. Haar kwaliteiten lagen op een ander gebied.  Ze hielp kinderen van hun angst voor honden af door  precies aan te voelen waar en wanneer  ze nodig was.  En op de filmset van Kapitein Rob, waar ze samen met haar drie dochters de rol van Skip vertolkte, ontpopte ze zich als een natuurtalent  met bijbehorend diva-gedrag.

Samojeden staan bekend om hun grote dosis eigenwijsheid, maar dat ontwikkelde zich bij Bamse pas op latere leeftijd. Naarmate ze ouder werd begon ze meer een hekel aan lichaamsbeweging te krijgen. Liever lag ze wat te dutten op de bank dan een lange wandeling te maken. En op een gegeven moment ontdekte ze dat ze best een kortere route naar huis kon nemen als degene die haar uitliet even niet oplette.  Soms nam ze ook gewoon een iets andere route, uit gewoonte. Omdat we die route vaker liepen.  Roepen had weinig zin, behalve dat ze de laatste jaren wat slechtziend was, was ze ook behoorlijk doof.  Regelmatig gebeurde het dat we omkeken en haar kwijt waren. Degene die met de honden onderweg was belde dan gelijk met het thuisfront, waarop de thuisblijver op kon letten of ze thuis kwam en haar eventueel tegemoet kon lopen om haar te helpen met oversteken. 

Een enkele keer ging het mis. Dan werd ze halverwege haar thuisreis onderschept door een overbezorgde toerist die een ‘verdwaalde’ hond gevonden had. Zo liep ze eens over de camping waar we in de winter vaak over lopen als hij leeg is, terwijl mijn man met de andere honden langs de bosrand liep. Op het moment dat hij haar riep, was zij al aangelijnd aan een stuk touw en naar het kantoor van Staatsbosbeheer gebracht. De overijverige toeriste zei later wel dat ze het vreemd vond dat er  ook  nog een zwart hondje het bos uit kwam, maar die kon ze niet pakken.  Die zwarte was onze Sheltie Galynn, die naar haar Samojedenzus op zoek was en inderdaad voor vreemden onbenaderbaar was.

Een andere keer was ze de wandeling zat en nam een kortere route richting huis. Helaas werd ze ook die keer onderschept door toeristen, die gelijk de politie belden om te zeggen dat ze een verdwaalde hond gevonden hadden.  Vanaf het punt waarop ze de andere route genomen had,  was het amper 10 minuten lopen om thuis te komen, dus toen ze na een kwartier nog niet thuis was, starten we onze zoekactie. Gelukkig ging al snel de telefoon en vroeg een vriendelijke politieagente of wij misschien een witte hond misten. Iedereen hier weet van wie de witjes zijn gelukkig. Toen mijn man de arrestante oppikte op het bureau lag ze al heerlijk met een bak water tussen de koffie drinkende agenten in. Ze vond het best gezellig, al vond ze het wel flauw dat de sirene van de politiewagen niet aan had gemogen.

En nu is het alweer een jaar geleden dat ze  alleen op reis ging. Een jaar geleden dat ze voorgoed kwijt raakte. Want oma-honden? Die lopen nooit weg…je raakt ze alleen wel eens kwijt…