Nienke’s Column – Lolbroekje

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Lolbroekje!

Onze eerste hond was een reu, daarna, de afgelopen 16 jaar, hebben we alleen maar teefjes gehad. Malle is de zevende teef die we hebben. Je zou dus zeggen dat ik al heel wat gewend ben op het gebied van loopsheid en alles er omheen, maar het blijkt dus dat het altijd nog erger kan. Al onze dames probeerden zichzelf goed schoon te houden, maar de één verliest wat meer dan de ander, daar doe je niets aan. De één is ook wat wilder dan de ander en zo hebben we in het verleden ook wel spattekeningen op de muren gehad en draaide de dweil overuren.

Maar nu is Malle voor het eerst loops en zij is echt wel heel erg loops. Ik ben altijd tegen het gebruik van broekjes geweest, tenslotte leer je zo de hond af zichzelf schoon te houden, maar ik kom er nu achter dat het soms niet anders kan. Tenslotte slaapt Malle, net als de rest, bij ons op bed en daar wil je de boel toch wel een beetje schoon houden. Ik bedenk me dat ik nog een broekje heb liggen wat ik een keer voor Nuka gebruikt heb toen ze net geopereerd was en nogal wat wondvocht verloor. Ik kan me ook nog herinneren dat het geen succes was. Liever had ze nog haar badpak, haar Medical Petshirt aan, dan dat malle broekje. Dus nu moet ik zien dat het in plaats een mal broekje, Malle haar broekje wordt.

Ik test het overdag. Het is maar goed dat ik geen kinderen heb, want ik merk het al, dat aankleden is best nog ingewikkeld. Poot erin…en er weer uit…andere poot…of toch die ene? Zucht, steun…staart door het gaatje, sluiting dichtklikken… Oh nee, nu zit er een draai in die band. Broek weer uit, band goed doen en het hele gebeuren weer opnieuw. Ik vind het niet leuk. Malle ook niet. Ze vindt het maar niks. Kan dat ding niet uit? Misschien geef ik te snel op, maar even later loopt ze weer in haar blote, dikke berenbillen en haal ik de dweil maar weer tevoorschijn.

Maar voor het slapen gaan moeten we het toch nog maar eens opnieuw proberen. Ik zie nu opeens hoe de broek werkt. Met opgewekte stem help ik Malle in haar hotpants. “Wat een mooie broek is dat!...Zo’n mooie broek heeft niet iedereen hoor. Ik denk dat Mette en Binne er jaloers op zijn.” Binnen een minuut klik ik de sluiting dicht en zit hij nog goed ook. Malle kijkt om. “Wat ben je mooi!...Hij staat je beeldig hoor!...Nee, ben je gek, natuurlijk krijg je er geen dikke kont in. Hij is zwart, dat kleedt slank af.”  Ze heeft er nu geen problemen mee, omdat ik dat ook niet heb. En als ik haar dan ook nog eten geef, is ze haar broekje alweer vergeten.

Opgewekt loopt ze naar de slaapkamer, draaiend met haar in het zwart gehulde billen. Als ik haar na roep dat ze mooi is flappen van pure pret haar oortjes in haar nek. Het scheelt gewoon hoe je het brengt. Het is geen loopsheidbroek, het is een lolbroekje!