Nienke’s Column – Modelhonden

Er was een tijd dat we onze roedel moeiteloos konden laten poseren voor foto’s. We zetten ze neer, ‘kneedden ze in model’, zeiden dat ze moesten blijven zitten en probleemloos konden we een reeks prachtige foto’s maken. Natuurlijk was het altijd even zoeken naar die foto waarop de dames allemaal de ogen open en hun snatertje dicht hadden, maar het perfecte plaatje zat er altijd wel tussen. We hadden er gewoon een spelletje van gemaakt. Allemaal op uw plaatsen…Blijven zitten….en….Ja!!! “Ja!”, was de beloning, het startschot voor een rondje rennen, springen en blaffen.

Toen ik eens van iemand een fotoshoot cadeau kreeg, dacht de fotografe dat dit met vijf honden wel wat tijd zou gaan kosten. Niets was minder waar, in een half uur hadden we meer dan genoeg foto’s om uit te kiezen. Het had zelfs nog sneller gekund, als we haar van te voren ingelicht hadden over het poseerspelletje en de ja-beloning. Zodra mijn man alle honden had neergezet en de fotografe door haar camera keek en riep: “Ja! Dit is mooi!”, had je de poppen aan het dansen, of in dit geval; de roedel aan het rennen. Door het enthousiasme van fotografe en modellen herhaalde dit zich meerdere keren.

De hoeveelheid honden is niet de moeilijkheidsgraad, het karakter van de honden en voldoende oefening wel. De laatste tijd, sinds de roedel uit drie honden bestaat, raakte het poseren voor groepsfoto’s wat op de achtergrond. Andere roedel, andere gewoontes. Maar de voornaamste oorzaak van bewogen en mislukte foto’s is toch wel onze IJslander. Door Mette, notabene geboren bij een fotograaf, is elke poging tot het maken van een groepsfoto gedoemd tot mislukken. Zit het drietal eindelijk op een rijtje dan zie ik haar schuin wegkijken naar de andere modellen, waarop ze vervolgens bovenop een van haar zusjes duikt. En meestal is Binne het slachtoffer, juist degene die nog goed getraind is en braaf op de fotograaf wacht.  Dacht ik eerst nog dat Mette door een overdaad aan modellenwerk in haar eerste 9 weken er nu geen zin meer in had, nu weet ik beter.

Ik besefte pas waar haar probleem lag, toen ik de afzonderlijke portretfoto’s bekeek die een bevriende fotografe anderhalf jaar geleden van onze honden gemaakt had. De reportage verliep niet vlekkeloos, omdat Mette voortdurend haar ‘zusjes’ zat te klieren op het moment dat ze voor het achtergrondscherm zaten. Op de foto’s was dit duidelijk terug te zien. Malle lijkt omlaag te kijken, maar haar ogen staan naar de zijkant gericht, de plek waar Mette haar de gek aansteekt. Binne staat op één van de foto’s zelfs met haar bek wijd open terwijl ze haar irritante zusje ervan langs geeft. En Mette? Die staat er breed grijnzend op. Perfect gericht op de fotografe. Ze heeft geen hekel aan poseren, ze heeft er alleen een hekel aan als de witjes ook in de belangstelling staan.

Afgelopen week werd ik gevraagd om mee te werken aan het maken van foto’s voor de nieuwe website van het museum waar ik vrijwilliger ben. Om duidelijk te maken dat het een hondvriendelijk museum is, moest ik een bezoeker met hond spelen. Het was een utopie om te denken dat dat zou gaan lukken terwijl ik alle honden mee had. Terwijl fotomodel Binne en ik mijn best deden om goed in beeld te komen, deed Mette alles om de fotosessie te laten mislukken. En voor het gezellige deed Malle mee. Uiteindelijk heb ik de twee dames maar even in de auto gezet en deed fotomodel Binne precies wat ze moest doen. Missie geslaagd.

Binnenkort moet ik nieuwe foto’s laten maken voor deze Rodi-rubriek. Het wordt nog wat om de dames met alle neuzen één kant op te krijgen. En het ergste? Ik moet er ook op! Want de honden laten poseren is misschien moeilijk, zelf op de foto moeten, dat is pas echt verschrikkelijk!

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!