Nienke’s Column – Onder-de-tafelmanieren

We zijn weer terug van onze terras-tiendaagse; vakantie in eigen land, met lunch hier en koffie daar en vaak ook nog het diner buitenshuis. Gezellig samen met de honden. Dat onze dames perfecte tafelgenootjes zijn hebben we weer geweten. Als de veren en pluimen die we ontvingen daadwerkelijk op de daarvoor bestemde plek waren gestoken hadden we nu twee weken niet kunnen zitten. Complimenten van klanten, bedienend personeel en restauranthouders. “Drie honden, zo netjes onder de tafel, hoe doet u dat?” Nou, vrij eenvoudig eigenlijk. We beginnen zodra onze honden de onzindelijke peuterpup-fase voorbij zijn aan de horecasocialisatie. Een kwestie van jong geleerd, oud gedaan en geloof me, daar heb je later een gemak van!

De plek van onze honden is bij onze voeten en niet voor de voeten van het met dienbladen en borden jonglerende personeel en al helemaal niet bij de andere tafeltjes. Oké, we zullen het niet hebben over die ene keer dat we met vijf honden aan een eenpotig terrastafeltje zaten en Brumma ongemerkt haar lijn een slag om het tafeltje had gelopen en vervolgens het hele tafeltje, inclusief kopjes en schoteltjes, omver trok. Jullie kunnen je de chaos en mijn rode hoofd vast voorstellen. Gelukkig reageerde het personeel heel lief. Of die keer dat Mette op een bomvol terras van een strandtent liet zien dat ze iets teveel zeewater binnen had gekregen. Voordeel was dat we gelijk wat ruimte om ons heen kregen. Maar dat zijn toevallige incidenten die niets met de opvoeding te maken hebben.

Dat niet elke hond horecabestendig opgevoed wordt, zien we ook tijdens onze vakantie weer.  De man met het kleine keeshondje die de flexlijn rustig laat vieren, zodat het beestje even contact kan maken met onze krulstaarten. Dat het liefje zodra onze honden het wagen te kijken gelijk de tanden ontbloot en wij moeten voorkomen dat onze honden daar weer op reageren, wordt genegeerd. Of wat te denken van de mensen die duidelijk vaker op het terras zitten en waarvan de stoerste een flinke Amstaff heeft die Kees heet. Dat weten we, omdat “Kees Hier!” los loopt op het terras en om de 3 minuten bij de tafel geroepen wordt. Er wordt nog maar eens gezegd dat het een schat van een beest is en vervolgens wordt er hard gelachen om het feit dat Kees niet luistert en een minuut later weer zelfstandig op stap gaat richting andere tafels. Ik ga toch nog uit van het goede in de mens en denk nog dat de man misschien de lijn van de hond vergeten is. Tot hij opstaat met loslopende Staffkees en ik in zijn handen de ongebruikte lijn zie.

De laatste avond van onze vakantie eten we in de tuin van het hotel. In het restaurant zijn de honden binnen niet welkom, maar op het terras wel. Door de haagjes van klimop tussen de tafeltjes zie je de buren niet, maar hoort de gesprekken wel. Onze ‘buren’ beginnen met commentaar op onze honden, die ondertussen braaf onder de tafel liggen. Aan de woorden ‘hondenfokker’, ‘kennel’ en ‘soort huskies’ merk ik dat ze onze auto met reclame al hadden ontdekt. Het eten is heerlijk! Dat van onze buren niet. De biefstuk is taai, oma kan hem niet wegkrijgen. Dat wordt vervolgens aan elkaar, aan de hotelhouder, aan de ober, aan de restauranthouder en aan het meisje wat er nog maar één dag werkt en de volle laag krijgt,  medegedeeld. Een gratis ander hoofdgerecht wordt afgewezen, evenals het aangeboden drankje. Het toetje wordt tenslotte geaccepteerd, hoewel met twijfel, want de heerlijke toetjesproeverij, is ook niet echt wat ze van een dessert verwachten. Als we later afrekenen krijgen we complimenten van de restauranteigenaar en het personeel.  En omdat onze honden zich zo goed gedragen en we ook ’s winters vaak in dit hotel verblijven, proberen we nog even de uitbater om te praten om toch ook honden toe te staan in het restaurant. Tevergeefs.

Een horecabaan? Het zou niets voor mij zijn. Eindeloos geduldig zijn als mensen alleen maar zeuren. Ik bedien alleen elke dag mijn honden. Die zeuren nooit…

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Nienke en haar belevenissen dagelijks volgen? Dit kan via Facebook of Instagram!