Nienke’s Column – schoen zetten

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Het is weer de tijd van het jaar. Als ik met de honden langs de baai loop komen vanaf de haven de sinterklaasliedjes me tegemoet. De fanfare en de ‘stoomboot’ toeteren tegen elkaar in. Over een paar minuten is de Sint op het eiland aangekomen en mogen de schoenen weer gezet worden. Hier in huis geen kinderen, dus ook geen schoen zetten, maar dat is niet helemaal waar. Malle, onze Zweedse import is heel goed ingeburgerd. Malle zet zelfs haar schoen, of beter gezegd, de mijne. Ze doet dat niet alleen rond 5 december, maar het hele jaar door. Ben ik weg geweest, naar mijn werk, of voor een boodschappenronde, dan wacht ze me samen met Malle en Binne bij de voordeur op als ik thuis kom. Er wordt geblaft, gesprongen, gejoeld (makkers staakt uw wild geraas) en er worden me kluiven en stukjes karton aangeboden, waarmee de dames zich tijdens mijn afwezigheid hebben vermaakt. Ik doe mijn  schoenen uit en dan begint het ‘schoen zetten’.

Malle pakt snel een schoen, paradeert er trots een rondje de kamer mee door, zet hem op de bank en gaat er zelf naast zitten. Ik pak de schoen terug, zet hem weer in de gang en ondertussen heeft zij de andere al te pakken, die ook weer op de bank wordt neergezet. Mocht ik zo bijdehand zijn mijn schoenen gelijk in de daarvoor bedoelde garderobekast te zetten, dan pakt ze gewoon mijn bemodderde wandellaarzen, die ik vaak even op de mat laat drogen.

Aangezien ik nog nooit een schoen met lekkers gevuld heb, zal het haar daar niet om gaan.  Ik denk dat ze met het wegnemen van mijn schoenen mij wil beletten om er opnieuw vandoor te gaan en haar alleen te laten. Onder het motto: “Dat is pech, schoen weg”, maakt ze me duidelijk dat ik thuis moet blijven.

Malle is de eerste hond van ons die schoenen zet. We hebben er wel eentje gehad die ze vulde. Er komt altijd een moment dat je je pup voor het eerst wat langer alleen moet laten. Zo ook 10 jaar geleden, toen onze veel te jong overleden Brumma zo’n 4 maanden oud was. Zindelijk was ze wel, maar ze kon het alleen nog niet zolang ophouden en wij moesten die avond toch echt een paar uurtjes weg. Maar ach, de vloer kan er tegen en we vinden het wel als we thuis komen. Voor alle zekerheid een krant bij de achterdeur gelegd. Helemaal gerust ben je niet, dus toen we thuis kwamen rende ik bijna het huis binnen om Brumma zo snel mogelijk eruit te kunnen laten. Terwijl zij in de tuin was verkenden wij het huis. Er was niets gesloopt en ook geen ongelukje te vinden. Wat een knappe meid!

Mijn man ging gelijk maar met de honden het rondje om voor het slapen gaan. Hij trok zijn jas aan, stapte in zijn klompen die bij de achterdeur staan en slaakte een kreet… “Gevonden!” Brumma had haar plasje toch niet op kunnen houden en had netjes zo dicht mogelijk bij de deur geplast… In een klomp. Voor die bofkonten van honden spelen we het hele jaar door voor Sinterklaas. Maar “gooi wat in mijn schoentje” heeft bij ons sindsdien toch een iets andere betekenis gekregen.