Nienke’s column – Siberische lappenhond

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Je hebt Zweedse Lappenhonden, Finse Lappenhonden, de Oost- en West-Siberische Laika en de Samojeed, wat eigenlijk ook een Laika is, alleen dan met een andere naam. Overeenkomst van alle honden is dat ze eigenlijk allemaal een beetje dezelfde taak hadden; rendierhoeder, mensverwarmer en manusje van alles. Malle is een Samojeed, maar de naam  Siberische Lappenhond past misschien beter bij haar.

Toen Malle net vanuit Zweden naar Nederland was verhuisd, miste ik op een ochtend mijn handdoek toen ik onder de douche vandaan kwam. In de kamer trof ik Malle en Mette op de bank aan. Terwijl Mette de wangetjes van pleegkind Malle waste, had Malle de handdoek als koddig kopvod over haar hoofdje gedrapeerd, met het puntje als sabbeldoekje in haar bek. Hiermee was de trend wel een beetje gezet. Je hebt honden die zacht in de bek zijn, maar je hebt er ook die graag iets zachts in hun bek hebben. En Malle is er zo eentje.

Sinds Malle er is zwerven er weer zachte knuffelbeestjes door het huis. Ze sloopt ze niet, maar loopt er gewoon graag mee rond. De zachte eend met kwaakgeluid is favoriet, maar met de bekende Råtta van een groot Zweeds warenhuis is ze ook tevreden. Als ik me ’s ochtends aan kleed, staat ze naast de kledingkast te trappelen van ongeduld, tot ik een sokkenbolletje uit de kast pak. Tevreden draagt ze het naar bed toe. Na haar uitgebreid geprezen te hebben voor haar hulp is ze bereid één sok af te staan. De andere blijft ze vast houden, tot ik het noodzakelijk acht deze ook aan te trekken.

We hebben helaas geen rendieren in de tuin die ze hoeden kan, maar Malle heeft zichzelf een andere taak toebedeeld. Vrouw helpen met de lapjes! Als ik met mijn armen vol wasgoed van de trap af kom springt ze snel op het bed, waar ik de was sorteer en opvouw. Ik haal het strijkgoed er tussenuit en leg dat ergens anders neer. Malle bemoeit zich meestal alleen met de kleine lapjes, hoewel de fleece joggingbroek, die nog nooit gejogd heeft maar des te meer bankhangt, ook wel heel lekker zacht aanvoelt.

Nu het grote goed opgevouwen is, beginnen we met de onderbroeken, sokken en washandjes. Ik pak een sok, zij geeft een tweede aan, waarvan zij vindt dat die goed bij de eerste past.  Stiekem maak ik toch maar mijn eigen sokkensetjes. Onderbroeken worden gevouwen, op stapeltjes gelegd en vervolgens gecontroleerd door mijn washulp, die toch de onderste op de stapel nog even beter wil bekijken en met de slip op haar lip, kwispelend een rondje over het bed paradeert. Uiteindelijk geef ik haar een ‘waslapje’ en vraag haar daar goed op te passen, zodat ik mijn huishoudelijke taak af kan ronden.

Was opvouwen? Dat duurt zomaar een half uurtje bij mij. Het zou een stuk sneller kunnen door onze Siberische Lapjeshond even in de woonkamer te zetten, maar daar wordt het niet leuker van. En nu… overeind Malle! Het is maandag…wasdag!