Nienke’s column – Stoer!

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Stoer!

Met IJslandse Mette kom ik de wachtkamer van de dierenarts binnen: “Oh kijk eens Met! Dat is gezellig! Elsa is er ook!” Gelijk gaat Mette op haar vriendin Elsa af en beginnen ze in de wachtkamer te stoeien, onder de kritische blik van mensen met een stabijpupje. “Ik vond het geweldig wat je deed”, zei de eigenaresse van Elsa de Amstaff later, toen ik haar in het bos tegenkwam. “Zodra ik met Elsa de wachtkamer binnen kwam werd de pup opgetild en keken de eigenaars angstig toe. En toen kwam jij vrolijk binnen met Mette zodat de eigenaars konden zien dat Elsa geen monster is.”

Mensen met honden als Elsa moeten altijd opboksen tegen vooroordelen, die helaas ontstaan zijn omdat de meeste van deze ‘vechthonden’ aangeschaft worden door mensen die stoer willen lijken. Ik weet nog dat een oude man eind jaren 80 een Engelse Stafford had. Niemand kende het ras en iedereen wilde dat leuke kleine hondje aaien. Hoe anders is dat tegenwoordig.

Vandaag hoorde ik dat de asiels in de randstad voor 70% vol zitten met dit soort honden, aangeschaft door mensen die geen idee hadden waar ze aan begonnen, of die, toen de stoere hond lastig werd er maar vanaf wilden. En dat terwijl mensen als de eigenaresse van Elsa, die gewoon liefhebber van het ras zijn zonder stoer te willen doen, er een fantastische hond aan hebben.

Ik ken een jonge vrouw,  die twee grote honden heeft van een ‘risicoras’. Behalve die twee, heeft ze ook nog twee Chihuahua’s en tamme ratjes. En het is geweldig om te zien hoe ze met elkaar omgaan.  Als ze met haar honden gaat wandelen, heeft ze altijd een zgn. breakstick bij zich; een soort stok die je tussen de kaken van je hond kan klemmen als de hond een andere hond aanvalt, zodat hij wel los laten moet. Ze heeft hem gelukkig nog nooit hoeven gebruiken, maar beter mee verlegen, dan om verlegen. In gebieden waar veel honden lopen, krijgen haar honden een muilkorf om. Niet omdat dat ooit nodig is geweest, maar om te voorkomen dat het ooit wel nodig zal zijn. De honden zijn hieraan gewend en vinden het niet vervelend. Het gekke is, dat omstanders het wél vervelend vinden. “Die hond draagt een muilkorf, dus die is vals.” Nee, die eigenaresse is iemand die haar honden kent en die problemen wil voorkomen.

Echter, het mooiste van haar hondenuitzet vind ik de halsbanden, tuigen en de riemen die ze heeft. Ze heeft een hele verzameling en ik verdenk haar ervan dat ze zelf liever kleding in de winkel laat hangen, om toch vooral haar verzameling hondentuigage te kunnen uitbreiden. En nee hoor, haar honden dragen geen zwart leer met studs. Haar honden dragen vrolijke kleuren. Knalblauw, rood en vooral veel roze. En juist die vrolijke kleurtjes zorgen ervoor dat je ook vrolijke reacties krijgt. Een stoere hond in een knalroze tuig levert meer glimlachen op dan boze blikken. En de stoere hond? Die kan het helemaal niks schelen wat voor kleuren hij draagt. Als hij maar fijn uit mag. Vechten tegen vooroordelen  met het gebruik van zoete kleurtjes, dat vind ik dan weer stoer!