Nienke’s Column – Zelfbelonend

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Ik ben er weer ingetrapt vanmorgen. Ik weet dat ik het beter niet kan doen, maar soms heb ik geen zin om weer met de honden het bos in te gaan en doe ik een rondje ‘Langs de weg heen en langs de baai terug’. Want wat is er lekkerder dan ’s ochtends langs het zacht klotsende water van het wad te lopen?

Langs de baai is dan ook niet het probleem. Maar de heenweg langs de weg wel. Het was weer raak vanmorgen. Een bulldozer, een trekker, een heftruck, een motor en een scooter was de score. Herkenbaar? Lopen Binne en Mette los dan is er niets aan de hand, maar langs de drukke weg is dat voor mij geen optie. Zijn ze aangelijnd, dan veranderen ze in monsters. Alles wat brult, bromt, gromt en op hun af komt is bedreigend als je vast zit en moet met veel geweld weg worden gejaagd. En omdat het niet lukt om het onderwerp van hun agressie te pakken, vliegen ze elkaar maar in de haren.

“Probeer ze af te leiden met wat lekkers”, is het advies in trainingsland. Dat lukt prima. Zolang je één hond bij je hebt. Met twee of meer is het een onmogelijke opgave. Dat jut elkaar op. Hoewel Malle tijdens haar jongste jeugd in Zweden geen druk verkeer gewend was, is zij de enige die zich er niet over opwindt. Dat zal de onverstoorbare, Zweedse aard van het beestje zijn. Binne en Mette daarentegen hebben een heel kort lontje als het op grommende vervoersmiddelen aankomt.

Het hele probleem is dat het gedrag zelfbelonend is. Er komt iets bedreigends aan, je blaft, gromt en rukt aan de lijn en kijk… het gaat weg! En het lukt elke keer weer. Er is nog nooit een kraan, bulldozer of brommer geweest die na hun scheldpartij op hun af kwam of niet door reed.

Een tijdje geleden dacht ik eens een deskundige te raadplegen. Ik vroeg eerst hoe het met hun herplaatser ging, die ze net in de roedel opgenomen hadden. “Oh, dat gaat hartstikke goed hoor! Hij is zo gemakkelijk… Ach, hij blaft wel naar brommers en trekkers, maar dat doet onze andere hond ook.” Gelukkig, ik ben dus niet de enige met gillende keukenmeiden en gromnozems.

Ik denk terug aan onze Sheltie. Ook zij vertoonde dit gedrag en was bovendien ontzettend waaks. Alles wat het ook maar waagde een voet in onze tuin te zetten kon een scheldkanonnade van ons driekleurtje tegemoet zien. Op een ochtend kwam er een man de tuin in, die een klusje bij ons op dak kwam doen. Hij loopt de tuin in, Galynn brandt los en de man gaat op dak zitten. Een betere beloning kan je als waakhond niet krijgen. Zo is het de oude roedel ook al eens gelukt iemand die een nieuwe watermeter kwam monteren de kelder in te krijgen.

Thuis gekomen zijn de honden  moe van de opwinding. Ik ook. Eerst maar eens een bakje koffie. En morgen? Morgen gaan we maar weer het bos in. Wel zo rustig.