Nienke’s Column – Ziek

Nienke Meijvogel-Blom is ‘stukjesschrijver’, zeemansvrouw en hondenliefhebber. Ze woont met de Samojeden Binne en Malle en IJslandse hond Mette op Terschelling, waar ze genoeg inspiratie opdoet om voor ons elke maand opnieuw een hondencolumn te schrijven.

Ziek

Omdat wij vaak reizen met de honden en we het prettig vinden als we ze overal mee naar toe kunnen nemen, gaan we, als we er een pup bij hebben, al in de socialisatieperiode een weekendje proefdraaien in een hotel. Met Malle werd dat iets later, omdat ze in Zweden geboren is en pas naar ons toe mocht toen ze 15 weken was. Bovendien zat mijn man die periode op zee, dus voor we het ‘hotel-socialisatie-weekend’ konden houden was ze al een half jaar. Zo gemakkelijk en lief als ze was voorzagen we geen problemen.

De nacht voor we weg gingen werd ze ziek. Overgeven, diarree…Het werd een doorwaakte nacht, maar ach, ze  hebben wel eens vaker wat en vaak gaat het net zo snel weer over als het begint, dus zaten we toch om 7 uur op de veerboot naar Harlingen. Al snel moest ik om een emmer sop vragen omdat Malle haar maag nog niet in orde was. En toen ik met haar op dek liep was het maar goed dat de bemanning bezig was het dek schoon te spuiten. Ze konden gelijk doorgaan… Eenmaal aan de vaste wal kochten we gelijk maar een luchtverfrisser voor in de auto, want het kon nog wel eens een geurig weekend worden.

Omdat het hotel waar we altijd kwamen failliet was gegaan en de nieuwe eigenaar geen honden meer toe liet, had ik een ander hotel gezocht waar we met onze honden welkom waren. Ik hoor het mezelf nog zeggen bij het reserveren: “Ze gedragen zich prima hoor!” En dat deden ze ook wel, tenslotte kan je er als hond ook niks aan doen als je ziek bent. En de eerste avond en nacht viel het ook nog best mee. De volgende ochtend poepte Malle dun, heel dun, voor de stoep van het hotel. Gelukkig was dat met een emmer water snel opgelost. Maar toen bleek Mette ook ziek te zijn. We bezochten vrienden in Twente, maar lieten de honden maar in de auto, om besmettingsgevaar uit te sluiten. Tijdens de autorit spuugde dan de één, dan de ander. Op de terugweg was ik zo bedreven geworden in het herkennen van de voortekenen dat het me zelfs lukte om de maaginhoud op te vangen in een poepzakje. Met het gevolg dat we dan weer zo snel mogelijk moesten stoppen om kakzak met inhoud weg te kunnen gooien. Terug in het hotel wou ook Binne een ‘duit in het zakje doen’. Ik kon haar nog net de betegelde doucheruimte in duwen…

’s Avonds leek het rustiger te worden. Het leek ons ook stug dat er nog iets uit kon komen, dus gingen we op zoek naar een restaurant. “Mogen de honden mee naar binnen? Ze gedragen zich uitstekend!  We leggen ze onder de tafel en je ziet ze niet meer terug…” En inderdaad, de honden gingen netjes onder de tafel liggen waar ze echter ook na een minuut of 5 weer onder vandaan kwamen. Toen ik onder de tafel keek, begreep ik ook waarom. Een van de magen was nog niet leeg geweest… En zo verdween ik met een emmer sop, een dweil en toiletpapier onder de tafel, onder het motto van schoonmaken, maar ondertussen naarstig op zoek naar een luik met een tunnel erachter om in te verdwijnen. Met een rood hoofd heb ik de maaltijd vervolgd.

De volgende dag ging het gelukkig iets beter. In het restaurant waren we nog steeds van harte welkom en hebben we de maaltijd nog eens over gedaan. Maandag zat het weekendje weg erop. De honden waren weer helemaal in orde. En wij? Wij hadden eigenlijk een weekje vakantie nodig om weer bij te komen...